Articles

Democracy, Dialogue and Justice

By Tessa Hofmann of the University of Berlin, during the Asia Minor Conference, 28 January 2017
 

Ladies and gentlemen,
Dear friends, distinguished colleagues,
 
Before we start our discussion on democracy, dialogue and justice I would like to attempt an introduction into these complex and highly relevant topics. We are going to discuss them against the background of a post-genocidal situation, which is characterized by more than a century of denial from the side of the republican successor of the Ottoman Empire and the failure of international justice to deal with the genocide that – together with the extermination of European Jewry – has become the prototype of the United Nations definition of genocide. We also discuss the chances of dialogue against the background of ongoing discrimination and intimidation of religious minorities in the Turkish Republic.

1ՕՕ-ԻՑ 1Օ-Ը. ԱՅՆ ԻՆՉ ՍՏԻՊՈՒՄ Է ՄՏԱՀՈԳՎԵԼ

by Jean Guereghian (France), membre fondateur du Congrés National des Arméniens Occidentaux et ancien Secrétaire Général de l'association

Զեկուցող՝ ՀՀ ԱԺ պատգամավոր Արագած Ախոյան

Մեծարգո՛ նախագահություն, հարգելի գործընկերներ.

2017 թ. մտանք աշխարհաքաղաքական հին խնդիրների չլուծված մեծ ամբարով: Դրանց մեծ մասը ոչ միայն հին, այլև նոր ծիլեր տվող խնդիրների սաղմեր հանդիսացան: 21 դարում ամենուրեք լսվող հումանիզմի կոչերին զուգահեռ ականատես եղանք ազգային և կրոնական հողի վրա մարդատյացության նոր պայթունների, կրկին հնչեց. «Տեղի է ունենում ցեղասպանություն…» ահասարսուռ առաջացնող ահազանգը: Այս սարսափի արձագանքներն ու որոշ օրինակները, ինչպես քրդերի ու ալևիների դեպքում, տեղ գտան փոքրասիական տարածաշրջանում: Մեզ համար այդքան մոտ և այդքան հարազատ շրջանները կրկին արյան և ցավի ականատես եղան: Եվ այս ամենը այն խորհրդանշական ժամանակահատվածում, երբ համայն հայությունը 2015 թ. ապրիլին Հայոց ցեղասպանության 100-ամյա տարելիցը և 2017թ. հունվարին Հրանտ Դինք հայ մարդու եղեռնագործ սպանության 10-ամյակն էր ոգեկոչում՝ հիշելով և հիշեցնելով աշխարհին մեծագույն հանցանքի անպատժելիության և շարունակա­կանության փաստերի մասին:

Génocide culturel

Durant la Première Guerre mondiale, les dirigeants Jeunes Turcs ont programmé l’extermination des Arméniens dans l’ensemble de l’Empire Ottoman et notamment dans leur patrie historique et millénaire. Par la suite, les survivants du Génocide seront chassés de leur foyer (« sans retour possible ») et tous les biens individuels et nationaux des Arméniens seront confisqués par les autorités turques. Les maisons seront confisquées ; les cathédrales, les églises, les écoles, les hôpitaux seront transformés en mosquées ou autres bâtiments administratifs. Mais une grande partie de ce patrimoine sera, durant des décennies, systématiquement détruite. Des monastères, des églises, des khatchkars (pierres-croix), des cimetières, et même des quartiers entiers (comme à Van) seront détruits et rasés. Des milliers de manuscrits médiévaux écrits et enluminés à la main seront brûlés ou détruits.
Ces destructions seront méthodiquement planifiées. Le but étant de faire disparaître l’héritage historique et culturel de tout un peuple et d’effacer les traces de sa présence sur ces territoires. 
On défini ce phénomène en tant que… « génocide culturel ».

By Harutyun Marutyan

 
The problems of the Armenian Claims or the Armenian Cause in a way are discussed nearly one and a half century – since the San-Stefano and Berlin Congresses of 1878 and have several stages in their development. There are hundreds, if not thousands of scholarly and journal articles and books on the issue. In my presentation, I will share information only about the main manifestations of the Armenian claims, trying to be as short and concrete as possible and will stress only on the realities, which are present nowadays, at the beginning of the 21st century.

 

Please see the attached document:

Der Bundestag wolle beschließen:

I. Der Deutsche Bundestag stellt fest:

Der Deutsche Bundestag verneigt sich vor den Opfern der Vertreibungen und Massaker an den Armeniern und anderen christlichen Minderheiten des Osmani- schen Reichs, die vor über hundert Jahren ihren Anfang nahmen. Er beklagt die Taten der damaligen jungtürkischen Regierung, die zur fast vollständigen Ver- nichtung der Armenier im Osmanischen Reich geführt haben. Ebenso waren An- gehörige anderer christlicher Volksgruppen, insbesondere aramäisch/assyrische und chaldäische Christen von Deportationen und Massakern betroffen.

Սեւակ Արծրունի

Ընդհանրացված սովորույթ է, նամանավանդ հարյուրամյակի նախաշեմին, հայոց ցեղասպանության խնդրի լուծումը ներկայացնել հրեական shoah-ի խնդրի լուծման մօտեցումներով։ 2015–ի նախօրէին անընդհատ հնչում են կոչեր հայկական եւ հրէական ցեղասպանությունների զոհերի հիշողությունը հավերժացնելու անհրաժեշտության մասին։Այսպիսի մոտեցումը արեւմտահայոց տեսանկյունից եթե ոչ սխալ, ապա անբավարար է եւ արդյունք է դյուրըմբռնման։ Անբավարար է, որովհետեւ հայության մոտ հայկական ցեղասպանության խնդիրը այդ ցեղասպանության հետեւանքով զոհվածների հիշողության հավերժացումով չի կարող սահմանափակվել։

ՕՍՄԱՆՅԱՆ ԿԱՅՍՐՈՒԹՅԱՆ

ՀԱՅ ՔԱՂԱՔԱՑԻՆԵՐԻ ԺԱՌԱՆԳՆԵՐԻ

ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԻ ԳՆԱՀԱՏՄԱՆ ԽՆԴՐԻ ՄԱՍԻՆ

 

Սույն փաստաթղթում ներկայացվում են ԱԱՀ Թուրքիայի աշխատանքային խմբի կողմից ձեռք բերված եզրակացությունները վնասների գնահատման հարցում

Երևան– 2013

Փարիզ 28 Մարտ 2015
 

Արեւմտահայ Ազգային Համագումարի նախագահ Սուրէն Սէրայտարեանի Արեւմտահայոց չորրորդ համագումարին արտասանած բացման խօսքը

 
Յարգելի պատգամաւորներ, մասնակիցներ, Արեւմտահայոց Ազգային Համագումարի անդամներ եւ բարեկամներ, մասնաւորապէս կ̓̓̓ուզեմ ողջունել Խորհրդային Հայաստանի վերջին նախագահ Պրն·Սուրէն Յարութիւնեանին, Հայաստանի Հանրապետութեան առաջին Արտաքին Գործոց Նախարար Պրն· Րաֆֆի Յովհաննիսեանին։
 
Ինչպէս գիտէք, Արեւմտահայոց առաջին եւ երկրորդ համագումարները տեղի ունեցած են 1917ին եւ 1919ին Երեւանի մէջ, նպատակ ունենալով լուծել արեւմտահայ գաղթականներու խնդիրները եւ կազմակերպել անոնց վերադարձը Արեւմտահայաստանի, Կիլիկիոյ եւ Օսմանեան կայսրութեան մնացեալ տարածքներ, ուրկէ անոնք տեղահանուած էին ցեղասպանութեան ընթացքին։ Եւ ահա, 2011ի Դեկտեմբերին, Սեւրի մէջ տեղի ունեցաւ Արեւմտահայոց Ազգային երրորդ համագումարը, որ ստեղծեց Արեւմտահայոց Ազգային Համագումար միջազվային հասարակական կազմակերպութիւնը, որպէս արեւմտահայութեան, այսինքն Օսմանեան կայսրութեան նախկին հայ քաղաքացիներու ժառանգներուն լիազօր ներկայացուցչական մարմին։
 
Անոր ստեղծումէն երեք տարիներ ետք, նայելով անոր անցած ճանապարհին, կը տեսնենք որ կարճ ժամանակի մը մէջ ան լուծած է շատ խնդիրներ եւ արձանագրած է շատ մը յաջողութիւններ, բայց, ամենէն կարեւորը, մեր ջանքերուն շնորհիւ Թուրքիոյ, Հայաստանի եւ ամբողջ աշխարհի մէջ այսօր արեւմտահայութեան պահանջատիրութեան ձայնն է որ կը գերակշռէ ամէն բանի, նոյնիսկ ցեղասպանութեան միջազգային ճանաչման համար տարուող առշատանքներուն ընթացքներուն վրայ։
 
Տեղի ունեցան զանազան միջոցառումներ Թուրքիոյ շարք մը հասարակական կազմակերպութիւն-ներու հետ, որոնցմէ նշելի են՝

Laws and decrees passed by the succeeding Turkish governments on the Armenian (“abandoned”) property[1]

 

Summary

  • 1915 the Committee of Union and Progress (CUP) adopted laws that legalized the liquidation of Armenian properties and foresaw the settlement of migrants from the Balkans and Caucasus on these properties.
  • After World War I the new government which was established by Ahmet İzzet Pasha in October 1918 and then by Tevfik Pasha in November 1918 attempted to compensate the Armenians for the damages suffered, rejecting and reversing previous CUP laws.

2011 թուականի Դեկտեմբերի 10-ին Փարիզի մէջ (Սեւր) կայացաւ Արեւմտահայոց Երրորդ Համագումարը: Համագումարին ներկայ էին Օսմանեան կայսրութեան նախկին հայ քաղաքացիներու ժառանգներ՝ Ամերիկայի Միացեալ Նապանգներէն, Ֆրանսայէն, Անգլիայէն, Արժանթինէն, Աւստրիայէն, Գանատայէն, Զուիցերիայէն, Եգիպտոսէն, Լիբանանէն, Հայաստանի Հանրապետութենէն եւ Ռուսաստանէն:

Pages